Welke MP3-bitrate moet je eigenlijk gebruiken?

7 min leestijd

128, 192 of 320 kbps, en wat VBR werkelijk verandert — met de bestandsgroottes uitgerekend en een regel voor elk soort audio.

Elke converter vraagt ernaar en bijna geen enkele legt het uit. Bitrate is hoeveel bits gegevens elke seconde audio mag gebruiken. Meer bits betekent dat er meer van het oorspronkelijke detail bewaard blijft en een groter bestand; minder bits betekent een kleiner bestand en meer weggegooid. Dat is de hele ruil.

Het rekenwerk is eenvoudig genoeg voor uit het hoofd: deel de bitrate door 8 en je hebt kilobytes per seconde. Een MP3 op 192 kbps gebruikt 24 kB per seconde, oftewel 1,44 MB per minuut.

BitratePer minuutEen nummer van drie minutenEen uur
320 kbps2,4 MB7,2 MB144 MB
256 kbps1,9 MB5,8 MB115 MB
192 kbps1,4 MB4,3 MB86 MB
128 kbps0,96 MB2,9 MB58 MB

Het korte antwoord

  • Muziek die je gaat luisteren: 192 kbps. Hier houden de meeste luisteraars op de meeste apparatuur op met het verschil te kunnen horen. Om die reden is het hier de standaard.
  • Muziek van een verliesvrije master: 256 of 320 kbps. Is de bron FLAC, WAV of AIFF, dan is dit de eerste verliesgevende stap die de audio ooit heeft gezet en de enige kopie die je luisteraars krijgen. Bezuinig er niet op.
  • Spraak — interviews, colleges, spraakmemo’s: 128 kbps, en mono als de opname mono is. Een stem beslaat veel minder van het spectrum dan muziek.
  • Een telefoongesprek of een AMR-opname: 64 kbps mono. De bron is telefoonaudio van 8 kHz. Een hogere instelling slaat die grenzen gedetailleerder op; ze worden er niet door opgeheven.
Het Instellen-paneel, waar de bitrate- en VBR-instellingen zitten
Een schermopname waarin het Instellen-paneel van de converter opengaat, de bitrate-keuzelijst van 192 naar 320 kbps gaat, het vinkje voor variabele bitrate wordt gezet, en de bitrate terugkeert naar 128.

Wat VBR werkelijk doet

Constante bitrate geeft elke seconde dezelfde toewijzing, of het nu een dichte orkestpassage is of vier seconden stilte. Variabele bitrate laat de encoder uitgeven waar de muziek ingewikkeld is en besparen waar dat niet zo is, met een kwaliteitsdoel in plaats van een groottedoel.

Het praktische resultaat is een kleiner bestand bij dezelfde waargenomen kwaliteit, of betere kwaliteit bij dezelfde grootte — met twee kosten. De uiteindelijke grootte is voor het coderen niet te voorspellen, wat uitmaakt als je een apparaat volzet of een uploadlimiet moet halen. En een klein aantal heel oude hardwarespelers gaat slecht om met VBR, meestal door de verkeerde lengte te melden of onnauwkeurig te zoeken.

Weet je naar welk apparaat het bestand gaat, dan is VBR de betere keuze. Heb je een voorspelbare grootte nodig, of gaat het bestand ergens heen waar je het niet van weet, gebruik dan constante bitrate.

Wat bitrate niet kan

Bitrate is een plafond, geen vloer. Een bestand van 96 kbps naar 320 kbps converteren levert een bestand van 320 kbps op dat precies klinkt als dat van 96 kbps, in een container die drie keer zo groot is. De encoder kan alleen werken met wat hem bereikt, en wat hem bereikt is wat de vorige encoder heeft achtergelaten.

Daarom doet het bronformaat er meer toe dan de instelling:

  • Vanaf FLAC, WAV of AIFF — er is nog niets weggegooid. Een hoge bitrate is hier echt de moeite waard.
  • Vanaf AAC, M4A, OGG of Opus — er is al één verliesgevende ronde geweest, en dit is de tweede. Neem 192 kbps of hoger zodat de tweede ronde onhoorbaar blijft, en converteer vanaf de beste kopie die je hebt in plaats van vanaf een kopie van een kopie.
  • Vanaf AMR — de opname is bij het maken al tot 8 kHz begrensd. 64 kbps draagt daar al alles van.

Klinkt 320 kbps beter dan 192?

Meetbaar wel: er wordt minder weggegooid. Hoorbaar, voor de meeste mensen op de meeste apparatuur met de meeste muziek, is het eerlijke antwoord dat het heel moeilijk te horen is, en luistertests zeggen dat al lang. Het verschil is het makkelijkst te horen bij dicht materiaal — massale strijkers, bekkens, applaus — op een goede koptelefoon, als je er aandachtig naar luistert.

Dat maakt 320 niet zinloos. Het kost schijfruimte en verder niets, en het betekent dat de kopie die je maakt het overleeft om op betere apparatuur te worden afgespeeld dan je nu hebt. Bewaar je de verliesvrije bron toch, dan is 192 prima; is de MP3 jouw kopie, neem dan 320.

Waar de instelling zit

De bitrate- en VBR-bediening zitten op elke conversiepagina achter de toets Instellen — één laag dieper, omdat het standaardpad bedoeld is als: bestand neerzetten en op de rode toets drukken. De instelling die je kiest geldt voor de conversie die je daarna start, ook voor een partij van meerdere bestanden.

Converteer je vanaf WAV, dan is het bijbehorende stuk WAV naar MP3 converteren, dat de hele procedure doorloopt en wat de compressie kost.

Meer gidsen